Паўстагоддзя — не ўзрост, але мне даспадобы свяжэйшыя

Ад зніклай без вестак жанчыны засталася толькі вопратка. На беразе рэчкі. Цела вадалазы не знайшлі.

Верш на рускай мове пра вабную жанчыну з цяжкімі торбамі

Гружёная красавица

Две сумки харча тащит еле-еле —
Супруг останется доволен сытной пайкой.
Фигурой и лицом сгодилась бы в модели,
Судьба, однако, — прозябать домохозяйкой.

Минут пятнадцать путь её продлится,
Автобус редок, на такси пятёрку жалко:
Здесь скромный городок, а не столица,
И скромно в нём живет провинциалка.

Не строит из себя, судьбой довольна,
Вся в хлопотах домашних с головою.
Мне на нее смотреть... не то что больно...
Контраст: прекрасное и бытовое.

Я дисгармонию увидел в этой сцене,
Ведь не должны так надрываться жёны.
Надеюсь, её любит, её ценит
Тот, для кого она идет гружёной.

© Сергей Абрамович, 2026

Ці рэальна жанчыне прываражыць мужыка?

Нямала ўсялякіх прысушак, адсушак і іншых магічных рэцэптаў псіхасексуальнага ўздзеяння на прадстаўнікоў супрацьлеглага полу можна знайсці ў фальклорнай і этнаграфічнай літаратуры, дапамогу ў вырашэнні сардэчных праблем некардыялагічнага профілю прапаноўваюць экстрасэнсы, але я стаўлю пытанне: якія-небудзь з гэтых сродкаў дзейсныя, ці гэта проста наіўныя фантазіі і шарлатанства?

Верш пра подых жаночай старасці

Жанчыны, якіх ведаў дзяўчатамі. Яшчэ маладыя, але ўжо не юныя, і бачу, што не сёння заўтра паплывуць іх твары, памутнеюць вочы, папаўзуць паставы, парадзеюць валасы, а з некаторымі дык ужо і адбыліся трагічныя ўзроставыя метамарфозы.

Развітанне жаніха з нявестамі

Туга і адчай ахопліваюць, калі бачу важкіх і распоўзлых жанчын з пустымі позіркамі, якіх памятаю лёгкімі, паветранымі дзяўчатамі з агеньчыкам у вачах. Няўклюдныя, запаволеныя рухі, цяжкія, стомленыя, хоць адначасова добрыя, а часам і вясёлыя, выразы твараў… Калі сустрэну першы раз, не бачыўшы юнаю, то нічога, а калі ёсць з чым параўнаць, то жаль сцісне сэрца.

Верш пра алкагольную незалежнасць

Я спытаў у штучнага інтэлекту, чаму пасля выпіўкі не адчуваю, як у юнацтве, шчасця. Інтэлект адказаў, што для майго ўзросту (46) гэта норма і эйфарычную стадыю засваення арганізмам спірту я ніколі не вярну. Шкада. А можа, яно і лепш, бо некаторыя мае аднагодкі і нават маладзейшыя даўно ўжо актыўныя ці закадзіраваныя алкаголікі, у той час як я да моцных напояў ледзь не абыякавы: за кампанію на свята магу добра ўрэзаць, раней — таксама дзеля пазбаўлення ад стрэсу і журбы, а цяпер тугу маю разганяюць і настрой уздымаюць бадай толькі прыгожыя жанчыны. Дапамагалі выезды ў лес, але прыеліся — сёння гэта для мяне ўжо бессэнсоўная і панурая аднастайнасць дрэўна-куставой масы.

Начныя фотаздымкі з ліхтарамі

Люблю такія за рамантычнасць і… нагадванне дзяцінства.

Апавяданні пра канец свету

Твораў, што апісваюць гэтую тэарэтычна магчымую падзею, у мяне няма, бо і як аўтар, і як чытач я прыхільнік рэалізму, на фантастыку ці якую-небудзь іншую прыдуманую лухту (прыгодніцтва напрыклад, або забаўляльную падачу гісторыі) мне шкада часу, аддаю перавагу праўдзе жыцця — пішу на мяжы мастацкай літаратуры і журналістыкі, такога самага характару тэксты ахвотна спажываю.

Як будзе па-беларуску «коробка передач»?

У акадэмічным слоўніку напісана, што амаль так і будзе — «каробка перадач», але шмат каго бянтэжыць слова «каробка», для якога ёсць самабытны беларускі адпаведнік «скрынка». Тым не менш словазлучэнне «скрынка перадач» лінгвісты назавуць ненарматыўным, ды, напэўна, і некаторыя з моўцаў, якім не даспадобы «каробка», пагодзяцца, што «скрынка» ў такім кантэксце гучыць крыху камічна, недарэчна. Ці, можа, проста нязвыкла (у польскай мове, напрыклад, менавіта яна — «skrzynia biegów», паводле «Гугл-перакладчыка»)? Але нават з улікам гэтай акалічнасці «скрынка перадач» пакуль што не можа ўвайсці ў наш лексікон: лінгвістыка супраць, шырокай распаўсюджанасці ў моўнай практыцы няма.

Як будзе па-беларуску «шрус» (ШРУС)?

Калі перакласці літаральна, даслоўна, то атрымаецца цяжкавымоўнае гукавое спалучэнне. Але рабіць гэтага і не трэба, бо тэрмін «шрус» (ШРУС) па сутнасці няправільны, нелагічны.