Псіхалогія журналістыкі і самарэалізацыя ў медыясферы

26.05.2026 я абараніў у Белдзяржуніверсітэце дыпломную работу на тэму «Псіхалагічныя заканамернасці і стратэгіі самарэалізацыі ў журналісцкай дзейнасці». Адзнака — 9 балаў.

Канцылярысты заінтрыгавалі — філолаг расчараваў

Мабыць, тут надумалі пабудаваць штосьці неверагодна, ультрасучасна высокатэхналагічнае — нейкі шматфункцыянальны комплекс з аўтастаянкаю, які будзе (навошта — пакуль незразумела) змяняць сваё месцазнаходжанне — перасоўвацца туды-сюды. Пра яго рухомасць сведчыць надпіс на агароджы будаўнічага аб'екта: «... по улице Городской Вал» (бел. «... па вуліцы Гарадскі Вал»).

Сённяшнія дзяўчаты прыгажэйшыя за ўчарашніх

Майскімі вечарамі настальгічна шпацырую па Мінску, гораду свайго студэнцкага юнацтва, прыехаўшы сюды ў месячную камандзіроўку.

Душа паміж глыбінкаю і цэнтрам

Калі ехаў на пачатку мая са свайго гарадка машынаю ў Мінск у працяглую камандзіроўку, абапал дарогі ўсё было шэрае — і зямля, і лясы. А душа спявала: месяц у сталіцы — праганю нуду, згадаю праведзеныя тут студэнцкія гады, нацешуся чысцінёю вылізаных вуліц, велічнасцю і мудрагелістасцю архітэктуры, камфортам побыту.

Амаральны рэжым працы грамадскіх прыбіральняў

У буйным гандлёвым цэнтры Мінска спатрэбілася наведаць санвузел. Іх тут шмат, не меней чым па два на кожным паверсе, а колькі паверхаў, я нават не зразумеў, заблытаўся.

Шчасце для няўдачніка

Ці мажліва дзе-небудзь на сярэдзіне жыццёвага шляху адчуваць сябе шчаслівым, калі зарабляеш толькі на ежу, не маеш прызнання сваіх талентаў і заслуг, не можаш пахваліцца ладным пералікам пакаштаваных у ложку прыгажунь?

Рэдактура і карэктура — праблемы беларускага кнігавыдання

Я маю не самае аддаленае ўяўленне пра выдавецкую кухню ў Беларусі: звярстаў тры кнігі (не свае), дзве з якіх ужо выдадзеныя, узаемадзейнічаў па розных пытаннях не меней чым з дзясяткам выдаўцоў — юрыдычных асоб розных формаў уласнасці (пераважна прыватных) і індывідуальных прадпрымальнікаў. З улікам гэтага досведу ў спалучэнні са шматгадовым досведам чытацкім канстатую масава распаўсюджаную з’яву: літаратурнай і лінгвістычнай падрыхтоўкай тэкстаў да друку большасць суб’ектаў выдавецкага рынку займаецца фармальна, безадказна, непрафесійна, у выніку кнігі выходзяць з морам арфаграфічных, пунктуацыйных і граматычных памылак, фактычных супярэчнасцей, стылёвых агрэхаў.

Богу пакланіцца ці сабаку дагадзіць?

На Вялікдзень па інтэрнэце гуляюць ролікі: чарада вернікаў з кошыкамі стаіць на дварэ ў чаканні святара, які асвеціць прысмакі, уздоўж яе валачэцца сабака, ласа паглядае на кожны кош і яго ўладальніка, але ўсе жывёліну адганяюць, ніводзін прыхаджанін не частуе.

Пастарэю — сап'юся

Кожны дзень мой — у журбе і скрусе:
Змрочны, бессэнсоўны і пусты.
Дажыву да пенсіі — сап'юся,
Каб хутчэй адкінуць капыты.

Мне не даспадобы млець на печы,
Калупацца ў градах не хачу,
І на безліч немачаў старэчых
Не жадаю скардзіцца ўрачу.

Шлях зямны тапчу — не маладзею.
Шанцаў тых, што страціў, не вярну.
І даўно я пахаваў надзею
Увасобіць мару хоць адну.

Лёс сябе паводзіць па-сабачы —
Шчэрыць зубы, гыркае, грызе.
Я нічога добрага не бачыў
За свае амаль што сорак сем:

Ад чужой дурноты не схавацца,
Валадараць подласць і хлусня,
Стомлена душа абрыдлай працай —
Не правёў я ў радасці ні дня.

Паўжыцця папросту змарнавана.
Што далей? Кіёк і барада...
І бутэлька. Бо як жыць пагана,
Спіцца і памерці не шкада.

© Сяргей Абрамовіч, 2026

Хтосьці пераблытаў сквапнасць са страхам

Шасцімоўны слоўнік прыказак, прымавак і крылатых слоў. Мінск, «Універсітэцкае», 1993.

У беларускім шасцімоўным слоўніку прыказак, прымавак і крылатых слоў 1993 года (на вышэйпрыведзеным здымку) ёсць выраз «Вочы страхачэ, а рукі грабачэ», які вытлумачаны зусім няправільна: ён размешчаны ў раздзеле «Хцівасць, скупасць, зайздрасць, хвальба, форс», а значыць, на думку ўкладальнікаў, характарызуе сквапнага чалавека.