Неяк у мае студэнцкія гады (1996 — 2001) кампанія не самых талковых і старанных студэнтак нашага аддзялення (беларускай мовы і літаратуры) надумала пазбавіцца ад нялюбага ім выкладчыка рускай літаратуры шляхам падачы ў дэканат калектыўнай (падпісанай усім аддзяленнем, а гэта 120 чалавек) заявы з просьбаю аб замене гэтага спецыяліста. Прычыны непрыязнасці да яго мы мелі, паколькі ён не вельмі сябраваў з галавою, пра што распавяду ніжэй, але неадэкватнасць яго была хутчэй правілам, чым выключэннем: сярод усіх прадстаўнікоў кафедры гісторыі рускай літаратуры, на якой гэты чалавек працаваў, за гады маёй вучобы я сустрэў толькі траіх без выразных нервова-псіхічных адхіленняў, астатнія вычаўплялі чорт ведае што — замест выкладання прадмета навязліва і агрэсіўна дэманстравалі сябе, цешылі сваё самалюбства, самавыяўляліся, выліваючы на студэнтаў злосць за свае асабістыя нягоды, адыгрываючы на іх свае незадаволеныя амбіцыі, карацей, вампірылі залежных ад сябе людзей, самасцвярджаючыся за іх кошт. Як пачуваюцца ў сценах маёй альма-матэр сённяшнія пакаленні заўтрашніх настаўнікаў і журналістаў, не ведаю: зайшоў на сайт факультэта і на старонцы кафедры гісторыі рускай літаратуры ўбачыў толькі адзін знаёмы твар, якраз з ліку адэкватных.