Летнім вечарам ішоў я, размінаў суставы пасля двухгадзіннага сядзення ў электрычцы, па роднай вёсцы, прыехаўшы на выхадныя са сталіцы, дзе ў той час жыў. Вёска мая вялікая, некалькі тысяч жыхароў і дзясяткі са два пяціпавярховікаў. Якраз каля аднаго з такіх дамоў на нефарбаваных і пашарэлых ад часу драўляных лавачках, укапаных літараю «П» вакол гэткага самага пашарэлага стала, сядзеў мой аднакласнік з нейкім, відаць, сваім сябрам. На стале радаваў вока нацюрморт наступнага зместу: адпітая паўлітроўка гарэлкі (праз хвіліну-другую, сядаючы за стол, я ўбачыў пад ім, на зямлі, яшчэ адну такую самую, толькі пустую), два пластыкавыя стаканчыкі, даўжынёю з паўбутэлькі абгрызак каўбасы накшталт хатняй пальцам піханай і абкрышаны, абскубены паўбохан чорнага хлеба (не маючы нажа, адхоплівалі ад яго рукамі).